یه جایی یه شعر از یه رشته خوندم و اونقدر جالب نوشته شده بود که  من رو تحت تاثیر قرار داد.

به این فکر افتادم که چرا رشته ی من شعر نداشته باشه،

درسته که قدرت شعرایی من اونقدرها هم بالا نیست که به پای اون شعر برسه،

ولی حداقل می تونم بگم که حالا یه شعرم واسه ی رشته ی همیشه پر افتخار، سازنده ، استراتژیک، حیاتی، آینده دار، شیرین، جذاب و خوب خودم دارم.

موافقید؟

مکانیک اهرم هستی به روی شاخ گاوی نیست

تو می دانی متاسنتر درون شناور ها برای چیست؟

اگر آن سیب سرخ آتشین آنروز، به روی آن درخت می ماند،

تو می دانی چگونه این بشر می خواست، چنین اجرام سنگینی، مثال آهن و پولاد و انواع مصالح را،

 به پرواز آورد روزی و گرداند در این عالم که این کارش چه بی همتاست؟

به آن ماهی توجه کن، که دائم می کشد بالا، تمام آب دریاها

که آن را جزر و مد خوانند

و انسان را تصور کن که این حرکت به بالا را، دگر بیهوده ننگارد

و از آن قدرتی سازد برای مصرف برق و، برای قوم خود آماده و راحت رها سازد.

مکانیک مادر هستـیـست

این همه ماه و ستاره، آسمانی مملوء از پویایی و حرکت

جاذبه، آوردشان در نظم و این گهواره ی ما را

درون یک مدار زندگی آورد و چرخاند و بساط بودن ما را درون این جهان آورد.

زمانی اولین چرخ جهان اینجا، درون سرزمین ما

به گردش آمد و حالا، نمی دانم چرا این چرخش دنیا به روی چرخ دشمن هاست

درون خانه ات بنگر،

نمی بینی مکانیک را؟

درون لوله های آب و گاز و حرکت ساعت

و گرمایی زمستانی و خفتن، در فصول گرم

تو می دانی شتاب ذره ها، حاصل ز نیرویی برای حرکت آنهاست؟

درون زندگی آیا به جز این می توان، حرکت نمود و به فردا ها نظر انداخت؟